Data: 10.12.2020 r. (czwartek)

Temat dnia: Hej kolęda, kolęda.

1. Zestaw ćwiczeń porannych nr 8:

– „Idą święta” – zabawa orientacyjno-porządkowa. Rodzic rozdaje dzieciom butelki. Przedszkolaki swobodnie poruszają się po pokoju. Na sygnał i hasło R.: Idą święta! – zatrzymują się, uderzają butelkami o podłogę i skandują rytmiczne: Idą święta…!, aż R. da sygnał do swobodnego poruszania się.

– „Porządki” – zabawa z wymachem rąk. Dzieci trzymają butelki oburącz: jedna ręka z jednej strony butelki, druga na przeciwległym końcu butelki, nogi w rozkroku. Na sygnał i hasło R.: Porządki! – dzieci unoszą butelkę ze wspięciem na palce, następnie opuszczają ręce i pięty.

– „Dekorujemy choinkę” – zabawa z elementem skłonu. Dzieci dobierają się w pary, stają do siebie plecami, przekładają i podają sobie butelkę między kolanami i nad głowami.

– „Wałkujemy ciasto” – ćwiczenie stóp. Dzieci w siadzie skulnym, ręce ułożone z tyłu na podłodze, przed stopami leży butelka. Na sygnał i hasło R.: Wałkujemy ciasto! – dzieci przesuwają stopami butelkę po podłodze w przód i do tyłu, do siebie.

– „Kto szybciej” – zabawa bieżna: dzieci stawiają butelki na podłodze. Poruszają się swobodnie, omijając butelki, tak by żadna z nich się nie przewróciła. Na sygnał i hasło R., np. Choinka! – dzieci zatrzymują się przy najbliższej butelce i czekają na sygnał R. do ponownego poruszania się. 

2. „Polskie kolędy i pastorałki” – śpiewanie znanych dzieciom kolęd; określanie nastroju muzyki. 

R. prezentuje wybraną przez siebie kolędę, omawia jej treść oraz elementy muzyczne takie jak tempo, nastrój, dynamika, budowa piosenki (zwrotki, refren). R. powtarza słowa kolędy z gestodźwiękami, dzieci powtarzają je na zasadzie echa, akcentują metrum melodii klaszcząc na „raz” oraz akompaniując wybranymi przez R. instrumentami. 

Propozycja kolędy: "Przybieżeli do Betlejem"

https://www.youtube.com/watch?v=lJ-7ShP-ubM

Przypomnij sobie pastorałkę i taniec do niej: "Aniołek maleńki jak wróbelek".

https://www.youtube.com/watch?v=8VE2R4-Cfng

3.  Zestaw ćwiczeń gimnastycznych nr 8 

Część wstępna:

– „Jak pomogę rodzicom przygotować święta?” – zabawa orientacyjno-porządkowa. Dzieci poruszają się w rytm tamburynu lub melodii: biegiem, w podskokach lub marszem. Podczas przerwy w muzyce zatrzymują się i ruchem, gestem naśladują prace domowe, w których pomogą rodzicom przed świętami. R. za każdym razem może zapytać swoje dzieci, w czym chciałyby pomóc swoim rodzicom.
– „Okna” – ćwiczenie uruchamiające duże grupy mięśniowe. R. rozdaje dzieciom kocyki. Przedszkolaki siadają na kocach w siadzie skrzyżnym, ręce ułożone na kolanach. Na zapowiedź R.: Myjemy okna! – dzieci unoszą ramiona i wykonują skłony boczne na przemian w lewą i prawą stronę. Po chwili opuszczają ręce na kolana, wracają do pozycji wyjściowej. Ćwiczenie powtarzamy kilka razy.

Część główna:

– „Agata nogą zamiata” – ćwiczenie wzmacniające mięśnie nóg. Każde dziecko stoi jedną nogą na złożonym kocyku. Przedszkolaki ślizgają się po podłodze. Noga z przodu jedzie na kocyku, noga z tyłu odpycha od podłoża. Ćwiczenie wykonujemy na zmianę raz prawą, raz lewą nogą.
– „Myjemy podłogę” – zabawa na czworakach. Przedszkolaki układają dłonie na kocykach i naśladują mycie podłogi. Poruszają się za kocykami w pozycji na czworakach. Po chwili następuje zmiana. Dłonie położone na podłodze, dzieci w pozycji przysiadu podpartego, stopy na kocyku. Ćwiczący odsuwają nogi jak najdalej w tył, a następnie przysuwają. Wracają do pozycji wyjściowej. Zadanie powtarzamy 3–5 razy.
– „Wałkujemy ciasto” – ćwiczenie kształtujące mięśnie tułowia. Dzieci zwijają kocyki w wałeczki i wykonują siad klęczny. Chwytają wałeczek rękami za dwa końce jak wałek do ciasta. Odsuwają wałek w przód aż do pozycji niskiej Klappa (klęku podpartego), a następnie przysuwają go. Ćwiczenie powtarzają kilka razy. Następnie dzieci w siadzie skulnym podpartym kładą stopy na wałeczku. Odsuwają kocyk do pozycji siadu prostego i przysuwają z powrotem. Ćwiczenie powtarzają kilka razy.
– „Stolik” – wzmocnienie mięśni ściągających łopatki. Przedszkolaki siadają w siadzie skulnym na złożonym kocyku, ręce oparte z tyłu na podłodze. Na hasło: Stolik! unoszą biodra w górę do podporu tyłem. Po chwili wracają do pozycji wyjściowej. Zabawę powtarzamy kilka razy.

Część końcowa:

– „Kokardy na choinkę” – ćwiczenie przeciw płaskostopiu. Dzieci stoją na podłodze przed rozłożonymi kocykami. Na zapowiedź R.: Kokardy na choinkę! Przedszkolaki, kurcząc i prostując na przemian palce stóp, ściągają kocyki pod stopy, tworząc ozdobne kokardy na choinkę. R. zwraca uwagę, aby dzieci nie odrywały pięt od podłogi. Zadanie powtarzamy 4–6 razy.
– „Taniec radości” – ćwiczenie uruchamiające duże grupy mięśniowe. Dzieci stoją w niewielkim rozkroku na złożonych kocykach. Wykonują dynamiczne skręty tułowia w prawo i w lewo, kolana lekko ugięte.
– Marsz ze złożonymi kocykami dookoła pokoju. Dzieci odkładają kocyki na wyznaczone miejsce.

4. Praca z KP2.24 

Dzieci znajdują różnice między obrazkami i zaznaczają je pętlami. Następnie kolorują ozdoby choinkowe według kodu. 

5. „Patrzcie bracia, tam na niebie…” –  obserwacja grudniowego nieba. 

R. organizuje wyjście na spacer po najbliższej okolicy. Zadaniem dzieci jest obserwowanie nieba, określanie jego zachmurzenia, opadów i innych elementów grudniowej pogody.

6. „Kolędnicy” – lepienie z masy solnej; poznawanie tradycji i zwyczajów świątecznych.
R.. przybliża dzieciom zwyczaj kolędowania, w tym przedstawia postacie, szczególnie zwierząt: byka, kozy, bociana, niedźwiedzia, barana, koguta, konia itp. 

byk

koza

baran

koń

kogut

niedźwiedź

bocian

kolędnicy

Proponuję Wam zabawę sensoryczną plasteliną lub masą solną – wykonajcie dowolnie wybraną przez siebie postać. 

Kolędowanie – obrzęd ludowy praktykowany przede wszystkim w kulturach rolniczych i pasterskich przez Słowian i Rumunów, polegający na tym, że grupy kolędników odwiedzały poszczególne gospodarstwa z życzeniami pomyślności w Nowym Roku, za co otrzymywały od gospodarzy dary w postaci jedzenia lub drobnych datków pieniężnych. Terminem kolęda określano dawniej zarówno sam obrzęd (chodzenie po kolędzie), jaki i podarunki składane kolędnikom, a także śpiewane przez nich specjalne pieśni życzące. Dawni Słowianie nazwy tej używali również odnośnie do Święta Godowego. Kolędowaniem nazywano również rytuał obchodzenia domów przez grupy przebierańców z okresie Zapustów i Wielkanocy

Charakterystycznymi postaciami w grupach kolędniczych byli także: pasterze, trzej królowie, dziad, baba (za postacie kobiece przebierali się również chłopcy), Żyd, śmierć, diabeł, Cygan, Cyganka, żołnierz, policjant, kominiarze, muzykanci. Część z nich zakrywa twarze maskami, które nazywano larwami.

Popularną formą było kolędowanie z maszkarami zwierzęcymi, któremu towarzyszyło często odgrywanie komicznych scenek oraz straszenie widzów i wyprawianie różnego rodzaju figli. Najbardziej upowszechniły się: turoń, koza lub kozioł, niedźwiedź, koń, kogut, bocian, baran, czyli zwierzęta symbolizujące siłę, zdrowie, życiową energię i płodność. W niektórych regionach kolędnikom towarzyszył żywy koń.

Formą kolędowania było też chodzenie z szopką, w której przy pomocy zestawu kukiełek odgrywano przedstawienia podobne do herodów lub jasełek. Obchód kolędniczy był wyczekiwanym wydarzeniem, a pominięcie domu uważane było za zły znak

7. „Turoń” – zabawa ruchowa orientacyjno-porządkowa. 

turoń

turoń – maszkara przedstawiająca rogate, czarne i włochate zwierzę z kłapiącą paszczą, występujące w widowiskach obrzędowych ludu polskiego w okresie od Bożego Narodzenia do Wielkanocy.

R. wybiera dziecko-turonia, nakłada na niego kawałek materiału i daje do ręki dzwoneczek. Dziecko to chodzi między pozostałymi dziećmi/domownikami i gra na dzwoneczku. Dzieci/domownicy czekają w miejscu w przysiadzie. Kiedy dziecko-turoń zatrzymuje się, przestaje grać i robi przysiad, pozostałe dzieci/domownicy podnoszą się i skaczą dowolnie po pokoju. 

8. Praca z ZG30. 

Dzieci uzupełniają rysunki renifera zgodnie ze wzorem. Następnie rysują szlaczek po śladzie. 

9. „Gwiazda” – zabawa sensoryczna; poznawanie różnych faktur. 

R. nawiązuje do tradycji kolędowania, w której w pochodzie kolędnikom towarzyszy „ruchoma” gwiazda – obracająca się sylweta gwiazdy. 

R. Przygotowuje wycięte z materiałów o różnej teksturze gwiazdy (cienki papier, zwykła tektura, tektura falista, folia z bąbelkami, sylweta gwiazdy pokryta folią aluminiową itp.) Dzieci dotykają je, dzielą się wrażeniami i określają cechy materiałów, z których zostały wycięte. R. nożyczkami przecina każdą gwiazdę na połowę, miesza połówki, wybiera dziecko, któremu zasłania oczy. Zadaniem dziecka z zakrytymi oczami jest odszukanie i dopasowanie połówek tej samej gwiazdy. 

Pamiętajcie o stosowaniu zwrotów grzecznościowych oraz higienie rąk.

W dowolnym momencie dnia wybierzcie z rodzicami buźkę określającą Wasz nastrój.

 Pozdrawiamy cieplutko! Pani Justyna i Pani Danka